Omoni,
Meestal op het moment dat ik bijna in slaap val begint het aan de bovenkant van mijn arm en zakt het langzaam langs mijn zij naar mijn benen.
Het is niet zozeer een vorm van verlamming maar meer dat mijn lichaam het lijkt op te geven, alle bewegingen die ik zou willen doen voert het ook uit, maar met een schijnbare vertraging en zonder enig actieve lust. Wanneer het gevoel mijn benen heeft platgelegd, breidt dit gevoel uit naar mijn neus, ogen en keel en verstikken de snik die dan gevangen zit tussen m’n strotteklep en luchtpijp. Mijn neus raakt verstopt en ook de druk achter mijn ogen neemt toe. Maar in plaats van uit te breken in een hartverscheurend huilen met dikke tranen en veel snot, blijft het hangen en maakt plaats voor een stille koude eenzaamheid. Deze eenzaamheid is steriel, heeft geen gevoel. Alle kleur, geluid en beweging bestaan niet, alleen een flinterdun scherm waarin ik besta.
De ruimte voor me sluit zich in een ronde vacuümbal en gewichtsloos word ik er langzaam naar toegetrokken. Ik voel de druk en de zuigkracht van de bal die steeds groter en groter lijkt te worden, als een zwart gat dat onverbiddelijk op me afkomt.
Op het moment dat ik het bijna kan aanraken en dreigt te worden opgezogen keert de bal weer van me af en wordt steeds kleiner. De druk neemt dan weer af en ook de stille eenzaamheid verlaat me.
De eerste keer dat me dit overkwam was toen ik een jaar of 6 was en hoge koorts had tijdens een of andere kinderziekte. De oranje met groen en bruine ballen op het behang, wat in de jaren ’70 enorm hip was, zogen me erin en eruit.
Toen ik jaren later voor het eerst naar Korea vloog had ik, net als op mijn eerste vlucht van Korea naar Nederland, een tussenlanding op de Gaulle in Parijs en met een schok voelde ik mijn lichaam precies op dezelfde manier reageren bij de daling en een paar uur later weer bij het opstijgen. De ‘Broccolibomen’ rondom Parijs waren de ballen die me opzogen.
Nog steeds overkomt het me, vaker in de herfst wanneer de dagen korter worden en de waterige kou de bladeren van de bomen eerst laten verkleuren in oogverblindende kleuren om tenslotte neer te vallen en te vergaan tot een bruine drab. De eenzaamheid vlamt dan ook even donkerbruin op.
Heb jij je ook weleens zo eenzaam gevoeld?