Omoni,
Beelden van een donkere, vochtige kelder doemen op waar Het smekend met tranen in de ogen in het donker glijdt terwijl de lichtstreep steeds kleiner wordt wanneer de deur piepend dicht wordt getrokken. Misschien hoor je nog net een ijselijke gil of alleen een diepe fatalistische levenloze zucht voordat de zware deur in het slot valt. “Ik heb het afgesloten” hoor ik mensen vaak zeggen op televisie of op straat, “Ik kan nu door met mijn leven”. Maar wat doen ze met de sleutel? En stond hun leven dan tot dat moment stil?
Of zijn deze mensen in staat om á la Eternal Sunshine of a Spotless mind Het uit hun herinnering te verbannen. Ooit dacht ik hiervoor een natuurlijke gave te hebben maar na een aantal jaren bleek dat ik een gave had voor rücksichloze acties maar niet om de herinnering uit te bannen alsof het nooit heeft bestaan. Herinneringen die je liever wil vergeten werken als water: het drupt, sijpelt of valt soms met bakken. Maar waar het begint te lekken is zelden de oorsprong. Het is moeilijk om controle over ze houden en vaak bespringen ze je als je het niet verwacht. Sommige zoals de mijne houden zich slapende als een vulkaan in ruste. Ze zijn altijd op de achtergrond aanwezig. Soms rommelen ze maar altijd is daar de dreiging dat ze met groot spektakel zullen ontwaken. Het is niet eens de herinnering zelf die onrust veroorzaken maar alle vragen die het met zich meebrengt en de speculatieve antwoorden die zichzelf vormen wanneer er geen antwoorden komen.
Afgelopen jaar was 53 jaar geleden dat ik naar Nederland kwam. Van die 53 jaar ben ik op en af minstens 28 jaar bezig met het zoeken naar jullie en antwoorden op al die vragen zodat de vulkaan eindelijk als een dode geregistreerd kan worden en ik veilig de herinneringen kan bewandelen. Misschien dat ik ooit ook met volle overtuiging kan zeggen: Ik heb het afgesloten, maar tot nu toe blijft Het altijd bij me. Met de jaren is het gemakkelijker geworden om er mee samen te leven, net als een bejaard stel die na jaren hun levens op elkaar hebben afgestemd.