Omoni,
De scene begint met het bereiden van gefrituurde kippenbouthapjes in een ranzige keuken, bereidt door een ranzige kok, geserveerd in een ranzig klein Braziliaans barretje. Maar dan wordt het gegeten door een hoertje op zo’n manier waar Pavlov trots op zou zijn, omdat ik ter plekke kwijl. Zou de eerste Mukbanger geïnspireerd zijn door deze film van Marcos Jorge*?
Eten is een fijne bezigheid en kan soms alle smaakpapillen wakker schudden en emoties beroeren waarvan je het bestaan niet eens wist.
Gedroogd zeewier… wat je gebruikt om kimbap te maken of wat later bleek, ook gewoon lekker is met een beetje rijst. Wanneer je het snel eet kraakt het tussen je kiezen samen met de korreltjes zout. Even op je tong houden zodat het zacht wordt en de geur vanuit je mond doorsijpelt in je neus.
De eerste keer dat ik dit at, was ter voorbereiding op mijn eerste reis naar Korea. Koreaans eten was ik inmiddels wel gewend, maar dat donkergroene, glimmende papier uit zee had ik nog nooit in mijn mond gestoken. Dat gebeurde in een restaurant ergens in de buurt van Amsterdam, waar ze authentieke Koreaanse gerechten serveerden.
De geur en smaak opende een luik naar een ander leven, herinneringen verbonden aan de smaak en geur van dit unieke product, maar zodra een velletje was doorgeslikt en de smaak verdween viel het luik dicht. Die 1e keer heb ik als een waanzinnige het ene velletje na de ander op zitten eten, maar hoeveel vellen ik ook opat de deur bleef op een kier. Net zoals in een nachtmerrie waarin je nooit je bestemming bereikt, maar het in je ooghoeken ziet liggen of de aanwezigheid kan voelen.
In Nederland is eten vooral iets wat moet gebeuren. We eten omdat we honger hebben, omdat het lunchtijd is of omdat er ’s avonds nu eenmaal iets op tafel moet staan. Een noodzakelijk onderdeel van de dag, dat we het liefst zo efficiënt mogelijk afwerken. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, zoals preiprot. Een stamppot met gekookte aardappelen en prei, hardgekookte eieren in stukjes en uitgebakken spekjes op smaak gebracht met zout en heel veel zwarte peper. Bij voorkeur met een flinke klodder tomatenketchup een gerecht dat ik als klein kind het lekkerste vond van alle stamppotten. Maar als je onze eetcultuur vergelijkt met die van de Italianen of Fransen, bekruipt me toch het gevoel dat we ergens een afslag hebben gemist. Een keuken om werkelijk trots op te zijn? Een patisserie waarvoor mensen een omweg maken, alleen maar om zich even te kunnen verliezen in een gebakje? Misschien een lekkere zelfgebakken appeltaart. Onze culinaire lat ligt, op zijn zachtst gezegd, niet bijzonder hoog.
Mijn ervaring met Koreanen is precies het tegenovergestelde. Daar is eten niet zomaar iets wat je doet, maar iets wat je beleeft. Iets wat aandacht verdient, wat herinneringen oproept en wat je zintuigen op een manier kan bespelen waarvan je niet wist dat ze ertoe in staat waren.
Welke gerechten voeren jou terug naar een bepaalde herinnering?
*Estomago (2007), a gastronomic story, Marcos Jorge