Omoni,
Kort na mijn eerste bezoek aan Korea vond ik een kookboek1 met foto’s die je doen watertanden en met recepten die redelijk goed te volgen waren voor een amateurkok. Dit was nog in een tijd dat internet in zijn kinderschoenen stond, youtube waarschijnlijk nog niet eens als concept in iemands brein was opgepopt en boekenwinkels nog de poort naar andere werelden waren. Achterin het boek is een hoofdstuk gewijd aan gerechten voor speciale dagen. Daarin staat dat Koreanen de 100ste levensdag van een baby vieren. Blijkbaar een oude gewoonte toen vroeger de babysterfte met name in de eerste 3 maanden hoog was. Ik vraag me af of deze dag nog steeds wordt gevierd, want in de laatste paar decennia zal deze vroegsterfte flink zijn afgenomen door de snel toegenomen welvaart.
Heb jij ook angstige momenten gekend na mijn geboorte? Bang dat ik het misschien niet zou halen? Gelukzalig gelachen toen ik je herkende en je warmte opzocht? En eindelijk kon ontspannen toen ik 100 dagen oud was?
100 brieven schrijf ik jou in de hoop dat na de 100ste ik eenzelfde soort rust kan ervaren en eindelijk het verleden kan loslaten en laten zijn zoals het was. Kan accepteren dat ik nooit antwoorden zal krijgen op mijn vragen en mij volledig kan richten op wat is.
Sinds ik zo lang geleden begon met vragen stellen en zoeken naar antwoorden probeerde ik alle emoties te rationaliseren of kotste ze uit in dagboeken. Mijn verhaal is niet specialer of uitzonderlijker dan al die andere duizenden adoptieverhalen. In tegendeel, juist de ontmoetingen met andere geadopteerden deed me beseffen dat alles wat ik voelde juist zo herkenbaar is, maar daarentegen ging de drang om iets met dat deel van mezelf te doen niet weg.
Ik heb geen speciale talenten, eigenlijk ben ik doorsnee, misschien gemiddeld iets meer geobsedeerd naar het zoeken van patronen, cycli, een begin en een eind.
De tweede keer dat ik naar Korea ging was 10 jaar later tijdens een ongelooflijk mooie herfstperiode, uitzonderlijk warm voor dat seizoen. De derde keer was ook weer 10 jaar later. Dit maal met mijn dochter in de zomer nadat zij haar middelbare schooldiploma had gehaald en in het nieuwe schooljaar zou starten met een universitaire studie. Mijn obsessie laat me weten dat er toch echt sprake is van een patroon en dat mijn allerlaatste bezoek over 2 jaar zal zijn in hetzelfde jaargetijde als waar mijn leventje van een peuter een andere richting kreeg.
In 2017 stond er in het nieuws (The Lancet) de resultaten van een onderzoek naar toekomstige levensverwachting van 35 geïndustrialiseerde landen. Het resultaat is dat Koreaanse meisjes in 2030 geboren de hoogste levensverwachting hebben.
Een raar idee dat in 60 jaar tijd kinderen ter adoptie werden afgestaan meestal door armoede of andere (cultureel) redenen en dat de 3e generatie de hoogste levensverwachting hebben. Wat zullen de Koreanen met deze oudjes doen? Ook ter adoptie afstaan?
Bijna 19260 dagen is het geleden dat op een woensdagmorgen tegen twaalven een Air France vliegtuig landen op een nog kleinschalig Schiphol. Vlucht AS913 veranderde mijn leven, ook al was ik me dat waarschijnlijk op dat moment daar helemaal niet bewust van.
Twee jaar heb ik nu de tijd om in een allerlaatste ultieme poging jullie, mijn biologische familie, te zoeken en alles wat met die hele andere wereld te maken heeft een plek te geven in wat mijn Magnum opus moet worden en dat ik dan ook oprecht kan zeggen: ik heb het afgesloten.
- A Korean Mother’s Cooking Notes, Chang Sun-Young, 1997 Ewha Womans University Press ↩︎