Jaaroverzicht
In augustus exploderen zware bommen bij de Amerikaanse ambassades in Kenia en Tanzania. Hierbij komen meer dan 300 mensen om het leven.
In Indonesië leidt een massale betoging tegen president Soeharto tot een bloederige confrontatie waarbij zes demonstranten worden doodgeschoten door de politie. In India voert het land op 11 en 13 mei atoomproeven uit.
Er komt een einde aan het eerste kabinet-Kok. Op 3 augustus wordt het tweede paarse kabinet geïnstalleerd, bestaande uit PvdA, VVD en D66, wederom onder leiding van Wim Kok.
Er komt een grote toestroom van asielzoekers naar Nederland, wat leidt tot maatschappelijke discussies. Ook wordt de wet op partnerregistratie (feitelijke samenwoonstelsels) ingevoerd, wat een belangrijke stap is in de erkenning van niet-huwelijkse partners.
Nederland kent een uitzonderlijk nat jaar. Door de zware regenval ontstaat er wateroverlast, bijvoorbeeld in de Noordoostpolder.
Naast het WK in Frankrijk is het Nederlands elftal ook internationaal succesvol op andere sporten, maar het WK blijft het sportieve hoogtepunt voor het land.
1998 was een cruciaal jaar voor de opkomst van het internet en consumententechnologie. Het internetzoekmachinebedrijf Google wordt opgericht door Larry Page en Sergey Brin. Dit markeert het begin van een nieuwe era in informatieverwerking.
De Furby wordt gelanceerd en wordt gezien als een van de eerste succesvolle “huisrobotjes” die razend populair worden als kerstcadeau.
Het jaar wordt gekenmerkt door het ontstaan van nieuwe markten en de snelle groei van de “nieuwe economie”, met veel aandacht voor technologische doorbraken in de IT-sector. Hoewel niet direct in de snippets genoemd, is dit ook het jaar waarop de eerste versie van de browser Mozilla (als reactie op Internet Explorer) in ontwikkeling gaat, en Windows 98 wordt gelanceerd.
Celine Dion wint de wereldwijde aandacht met “My Heart Will Go On” uit de film Titanic, dat de nummer 1-hit van het jaar wordt. In Nederland is “Niet Of Nooit Geweest” van Acda en De Munnik een grote hit.
Dagboekfragmenten
“Zaterdag 25-4-1998. Ongeveer heel veel uren later en heel wat soju’s later (3:00 zonder lenzen). Het schrijven zal niet meer zo goed gaan, maar ik moet iets vertellen over deze dag. Heel wat soju’s gedronken, maar hopelijk toch een beetje in staat iets te schrijven, ook al ziet er zo niet uit. We zitten in een yogwan (요그완), zoals het waarschijnlijk er ooit uitgezien moet hebben. Veel soju en alles waarvan ik denk dat het enigszins Koreaans is. Gefeliciteerd met met mijn 25 jaar. … Te veel gedronken, maar het was gezellig. In ieder geval een avond om niet te vergeten. Iedereen denkt namelijk dat ik een Koreaan ben. En dat ben ik ook (een beetje).“
26-4-1998 “Leuke dag, veel gebeurd, veel gezien een veel beleefd.
Vanmorgen vroeg wakker geworden met een verschrikkelijk plakbek, maar gelukkig kon ik nog een aantal uren doorslapen (uiteindelijk pas om ongeveer 12 uur wakker geworden). Koffie gedronken en ergens onderweg een rijstrolletje gegeten. Bleek dat in de wijk waar wij zitten waar een parade zal worden gehouden om Buddha’s verka-jaardag te vieren.
We waren op weg naar een markt, maar dit was erg leuk. Onderweg naar Touristen Office geweest en gevraagd naar Korea Social Service (KSS) en de dame (met een knoflooklucht) was zo vriendelijk om gelijk de telefoon ter hand te nemen en alles uit te zoeken. Morgen ga ik dus naar KSS en ben best benieuwd. Toen we uiteindelijk daar weggingen, besloten om niet meer naar de markt te gaan, maar gewoon in de omgeving te blijven voor de parade.”
[foto Tapkolpark]
26-4-1998 “Uiteindelijk nog wel naar Tapkolpark (탑골공원) en dat was een belevenis. Mannen (ouderen) die inderdaad wilden kletsen. Adoptie begrepen ze, maar ze vonden zeker dat ik moest trouwen met een Koreaan. Breeding is belangrijk.”
26-4-1998 “Daarna de parade en dat was een parade, ongelooflijk lang allemaal ter ere van Buddha en ontzettend vriendelijk. Mijn reisgenoten werden beschouwd als de anderen, vreindelijk kregen balonnen en buigingkjes. En in eerste instantie was dat wel raar, omdat ik me nog steeds een buitenstaander voel, maar ik blijk opeens toch een van hen hun te zijn. Ook al is het duidelijk dat het niet zo is door de taal. Dat is heel duidelijk en af en toe ook heel vervelend als ik opnieuw moet zeggen: I do not understand you, you speak English? Het blijft een mengelmoes.
Daarna in een restaurant beland waar tot groot plezier van de aanwezigen Bulgogi (불고기)hebben gegeten. Een avond die niet te vergeten is. Mede omdat ik ook eigenlijk ook als 1 van hen werd beschouwd.”
27-4-1998 “Vanavond nog een soju zitten drinken en ik weet dat ik nog veel of misschien meer hetgeen ik heb verteld hier zo moeten opschrijven. Dat alles heel raar aanvoelt of beter gezegd dat ik continu probeer er buiten te staan, omdat ik bang ben dat ik van alles voelen als ik er middenin zou staan. Heel soms komt even dat gevoel naar buiten en eigenlijk schrik ik ervan, want het is pure boosheid, boos op de koreanen dat zij mij dit hebben aangedaan, dat ik ben weggedaan. Alles lijkt zo goed ge te gaan met iedereen en alles. Allerel generaties die het lijken het naar hun zin te hebben. En ik ik zit heir met een brok indrukken waarvan ik niet weet wat ik er mee moet. Een groot gedeelte heeft te maken met mij persoonlijk en een groot gedeelte puur als zijnde een toerist.
…Morgen om10.00 ur een afspraak in Inchon bij die chagerijnige nonnetje. Benieuwd wat daar uitkomt.
Ga proberen te slapen en misschien droom ik vanavond wel iets.”
28-4-1998 “Ergens tussen Seoul en Taebaek in de trein.
Vandaag een zeer lange dag. Vanmorgen om 7.15 opgestaan om in Inchon (인천) te komen. Na een rit met de metro en bus uiteindelijk bij de Sea of the Stars gekomen. Mr Chang liet ons alles zien beginnend bij de babykamer. Tenslotte nam een zuster over eij liet van de kinderen zien. Er zaten er veel vooral kinderen tussen de 2 en 5 jaar en het leek bijna op een uitverkoop. Het gaf geen goed gevoel om die kindjes te zien.
28-4-1998 “Ook al was in vergelijking met KSS goed verzorgd en bijgehouden. Veel vrouwen die zich bezig hielden met de kinders. De zuster vertelde ook dat ze probeerden de kinderen onder te brengen bij Koreaanse gezinnen, maar dat er zeker nog kinderen worden geadopteerd. Toen we uiteindelijk weg wilden gaan na een andere zuster, die trouwens riep dat ik er zo gelukkig uitzag, een run en kwam met en waaier terug. Vervolgens kwam de begeleidende zuster op het idee om weg te brengen met de auto van het tehuis.
Het bleek dat ik was gevonden in nu genaamd Liberty park, dus daar wilde ik een kijkje nemen. Uiteindelijk werden we meegenome naar de memoriam van MC Arthur van de landing van Amerikanen in ’52 tijdens de koreaanse oorlog. Vervolgens gingen we naar het park wat uiteraard ook een soort memorial was en omgeven door kleine kindertje in het geel. Ik probeerde de memorials (gebouwd in ’82) weg te denken en een idee te vormen hoe het 25 jaar geleden zou zijn geweest, maar met de andere zusters leiding kreeg ik geen tijd. Natuurlijk moesten we ook eten, wat we al menig keer hadden afgeslagen. Uiteindelijk nabij de overtocht naar en eiland (die belegerd was door de Amerikanen) belanden w in een soort Mac) maar zonder de efficientie. Uiteindelijk zette ze ons af onder toezien oog (we kregen de tickets enz.) zwaaide ze ons uit. Dit alles deed me denken aan de verhalen van anderen die hun ouders hadden gevonden en in een zelfde situatie belanden het meegetrokken van hot naar her zonder dat er werd gevraagd of je dit wel wil. Aan de andere kant is het in sommige situaties om onder de behulpzame en daadkrachtige leidinge van de koreanen naar de plaats van bestemming te worden gebracht. Nog een uur en dan arriveren we in Taebaek (태백시). Hopelijk vinden we snel een yokwan en kunnen we slapen, wan al met al was dit een zware dag.”
30-4-1998 Het vinden van een yogwan was nog niet zo eenvoudig, maar zodra we uitstapten kregen we gelijk kennis met Park Gab Sun en haar zoontje. Al kwebbelend met een minimaal aantal engelse woorden bracht ze ons uiteindelijk naar een yogwan (in onze ogen zeer prijzig, maar ook lux). Ze heeft ons letterlijk de stad doorgetrokken want de eerste aantal yogwans waren vol. Uiteindelijk de volgende dag haalde ons om 10.00 op en gingen we naar een traditionele koreaanse huis. Daargekomen verschenen twee personen die binnenstapten alsof ze kennis waren, wat later niet zo bleek te zijn. Vervolgens betaalde ze ons eten (een uitgebreide maaktijd) en dhr. Kim zou ons naar een andere yogwan brengen en een rondleiding door een grot. De hele dag zijn we in touw geweest, want voordat dat gebeurde moesten we ook mee met Park Gab Sun’s huis en daarna als de wieder weerga naar de yogwan om onze spullen op te halen. Na de tour van de heer Kim door de grotten, nodigde hij ons uit voor een etentje, koreaanse stijl in een klein huisje op palen met getinte glazen, die je in de zomer open kunt zetten en met ondol systeem. De boiled chicken was een geweldig smakelijk gerecht. Tijdens het eten hebben we natuurlijk over alles en nog gesproken.Hij vertelde onder andere dat hij ooit een oproep heeft gezien waarvan hij moest huilen. Hij heeft plannen om in september/oktober naar Nederland te komen en hebben we hem uitgenodigd vooral te bellen.
1 mei weggegaan naar Ullungdo (울릉도eiland langs oostkust) via Tonghae (통해). Daar aangekomen waren we te laat voor de ferry. Hotel gepakt even buiten Tonghae (Mok’o 목오}.
“Zondag 3 mei verjaardag van Buddha gevierd in tempel van Pulguksa (불국사) en dat was speciaal. 1000den lantaarns waren aangestoken. Heel het complex was verlicht en de mensen liepen in twee cirkels om wat pilaren en uiteindelijk het complex uit.”
Aldaar hebben we de trein gepakt naar Kunyo (경주). Een stad met authentieke gebouwen etc. etc. De gebouwen waren ver te zoeken, maar het gebied was inderdaad vol met bezienswaardigheden. 3 dagen gebleven.”
4 mei met de bus naar Pusan (부산)-> Kwanju ( 관준) -> Mokpo (목포) om daar 1 nachtje te slapen en 5 mei de ferry naar Hongdo (홍도) liggend in een natuurpark.”
Klein eiland niet echt geweldig mooi, weinig te doen dan behalve van het ene kleine dorpje naar het andere te lopen over de ehuvelruggn. Bijzonder uitzich mede door de mist die er de hele dag al hing.
Duikende visservrouwen”
De laatste dagen in Taejon (대전) verbleven in een (duistere) Yogwan, wat wel dagelijks werd schoongemaakt. Daar aangekomen hebben we eerst buiten gezeten bij een supermarkt (met redelijk engels sprekende verkopers) en daarna gelegenheid gezocht waar we kalbi konden en dat was lekker. De volgende dag vroeg opgestaan om de bus naar Taedusan park (대둔산도립공원) te nemen om 10.35 en dat was bijzonder. Eerst met een lift naar boven en vervolgens een spectaculaire loop naar de top met een giga steile trap wat loopbruggen enz. Bij de top aangekomen stonden al heel wat koreanen te gillen en luidruchtig te eten. De afdaling was mooi met diverse plateaus waar je een geweldige uitzich had, ongelukkig kwamen we aan de andere kant van het park uit waardoor we ongeveer 2 uur over de busreizen hebben gedaan en ook nog eens op het verkeerd busstation uitkwamen waardoor we uiteindelijk pas laat terug kwamen. In een of andere snackbar-achtige zaak wat gegeten wat niet echt noemenswaardig was om vervolgens in bad te gaan liggen.”
De dag erna zouden we naar Sognison nat. Park (속리산국립공원) enigszins met de bedoeling om het rustig aan te doen want iedereen voelden wel wat. Gelukkig zat er een tempel bij met een 50 meter hoge buddha. Het complex was mooi, weids en sommige gedeelten nog echt authentiek.
Daarna zouden we een halve km waar de beslissing zou vallen wie wat waar en hoe ver. Die beslissing is nooit afgesproken en zijn alleen door blijven lopen. Nog net niet de hoogste top (maar er net 25 met onder). Was een zware klim met alleen maar trappen. Op dit moment zou ik er niet aan moeten denken, want volgens mij zou ik doodgaan. Maar altijd is er ook weer de beloning van het uitzicht. Geen enkele dag is echt helder geweest en zo ook het uitzich. Blauw met waas, een aquarel van blauwe bergen. Grandioos. Wat laat en uitgeput kwamen we vervolgens terug. Bij een soort Mac wat gegeten, nog een potje Mad om vervolgens te slapen.”
Laatste dagen in Korea vooral doorgebracht met shoppen, bijna alle markten afgegaan (beetje overdreven) en allerlei warenhuizen en shopgebieden afgelopen. De keus was groot en moeilijk, vooral gezien de hoeveelheid (grootte en gewich) die reeel is.
Nel was die morgen niet echt blij en Mar voelde zich niet echt top en op een lanterfanterige en zeer rustige manier hebben we die middag doorgebracht.
De volgende dag alle markten afgeweest en de volgende dag ben ik nog snel met Mar wat gochujang en een grote tas wezen kopen.”